[ دوشنبه ۱۱ مرداد ۱۴۰۰ ] [ ۱۱ ب.ظ ] [ محمد صالح ] [ ]

از صبح ساعت نه تا ساعت دو نیم بعد از ظهر مانند یڪڪارگر ڪارڪشته و ڪار بلد ڪار ڪردم ... بعد اتمام ڪار تند و سریع خودمو به خاادامه مطلب

پیش بیا! پیش بیا! پیشتر!
تا که بگویم غم دل بیشتر
دوست ترت دارم از هر چه دوست
ای تو به من از خود من خویشتر
دوســــت تــراز آنکه بگویم چقدر
بیشتر از بیشتـر از بیشتــــــــــر

هر چند نمی آیی و نمی خوانیاگر هم بیایی و بخوانیجواب نمی دهی؛در هر دو صورت حق داری! با این حال سلام؛ مرا ببخش از اینکه هنوز به یادتم و فراموشت نکرده ام راستش را بخواهی خیلی سعی کردم فراموشت کنم اما نشد که نشد !شاید هر خواستنی توانستن نیست...و شاید هم من آدم ضعیفی ام که نمی توانم فراموشت کنم؛گذشت زمان هم برای فراموش کردنت کمکی نکرد تنها چند سال پیرترم کرد و باعث شد حسی که نسبت به تو دارم از مرز دوست داشتن و عشق گذشته و در عالمی دیگر قدم گذارد که در آن عالم تنها تو حضور داری و دیگر هیچ !حتی من هم نیستم؛« تنها تو هستی»!ایکاش می توانستم احساسی که نسبت به تو دارم را با وضوح بهتری برایت شرح دهم تا ثابت کنم احساس من نسبت به تو نه تنها هوس زودگذر نیست بلکه از دوست داشتن و عشق برتر است اما حیف در حال حاضر مانند همان زن آبستنی هستم که موقع زایمانش رسیده لیکن چون نمی تواند بزاید درد می کشد ؛البته اگر نقاشی بودم چیره دست میتوانستم تمام حرف هایم و احساساتم نسبت به تو را که از طریق الفاظ و کلمات قادر به بیانش نیستم روی صفحه ی بکشم اما افسوس که من بی استعدادتر از آنم که بتوانم...تنها می توانم بگویم منتظر فرصتی هستم که از نزدیک با تو صحبت کنم و از دستانم خواهش کنم موقع دیدنت نلرزند و پاهایم سست نشوند ... وحرف هایم از یادم نرود و در حالیکه در مقابلت ایستاده و به چشمانت خیادامه مطلب

فکر می کردم که بعد از اولین باری که متحمل زحمت شدی و تضییع وقت کردی برای خواندن این مهملات دیگر به این وب نمی آیی ،با خود گفتم نکند که حرفایم را هر کسی بخواند جز آن که دلم با اوست!تنها راهی که برای به یقین رسیدن به ذهنم خطور کرد همین پست قبلی بود...می دانستم اگر بیایی حتماواکنشی نشان خواهی داد و چه خوب شد در مقام دفاع از خود بر آمدی و باعث شدی که من به نوشتن هایمادامه دهم مگر نه نا امیدانه برای همیشه رفته بودم...دقیقا این ماجرا چند سال قبل به سر من هم آمد،ندانسته توهین کردند،با حدس و گمان افترا زدند،از دور قضاوت کردند و... من برای دفاع از خود جز کاری که شما کردید ، نکردم... من خوب میدادامه مطلب

دیروز،امروز،فردا یک سال،دوسال،چند سال خیلی زودتر از آنچه فکر کنیم دیر میشود، حتی زودتر از شعر زودتر دیر شدن قیصر! و ما نیز چون پدر بزرگمان پوستمان چروکیده ،دستمان لرزان، عصا بدست ،سر کوچه کنار تیر برق، در حالیکه ایستاده ایم انتظار می کشیم...، چون کسی نمی آادامه مطلب

[ چهارشنبه هشتم اردیبهشت ۱۳۹۵ ] [ 23:18 ] [ محمد صالح ] [ ]

وقتی به اتفاق روز هشتم اردیبهشت می اندیشم برایم غیر قابل وصف و دور از ذهن می آید،احساس میکنم رویایی بیش نبود!اما بعد که فکر میکنم ،جمله معروف را به یاد می آورم که «رایحه مٍهر الهی همیشه به انسان نمی وزد... » و احساس میکنم هنوز اندکی در دل خداوندی جای دارم، و دیدار آن روز من با شما رایحه مهرادامه مطلب

سلام،سلامی به اندوهناکی فصل زرد پاییز... واقعیتش را بخواهی هیچ مجالی از برای نگارش جهت ارسال در این وبلاگ را نداشتم ولی امروز هم مثل دهم اردیبهشت ماه برای همیشه در ذهنم منقوش شد و تا ابد ماندگار... هر چند شاید شما این پست را نخوانید اما باور کن نمیتوانستم ننویسم!!! امروز جهت عزیمت طولانی مدت به تهراادامه مطلب

بعد از این ؛ همه ی این ها را برای تو می نویسم! هر کس می خواهد بخواند! آدم باید همیشه کسی را داشته باشد که برایش بنویسد حتی اگر آن کس، سطری از نوشته هایَش را نخواند! ولی تو می خوانی شاید امروز نه، شاید فردا! فردا هم نباشد روزی دیگر بالاخره خواهی خواند! و وقت خواندن تمام دردی را که با نادامه مطلب

میگویند هر که از دیده رود از دل برود اما برای من چنین نبود و ماندن در تهران جز به دلتنگی من برای تو نیفزود .....
فکر میکردم با دور شدن از اردبیل خاطرات تو هم از ذهن و وجود من دور خواهد شد اما زهی خیال باطل!!!
نه تنها چنین نشد بلکه بیشتر از دیروز دلتنگت شدم با اینکه تصمیم داشتم برای همیشه در تهران بمانم اما این ماندن بدون تو بیش از سه ماه دوام نیاورد ...

[ سه شنبه بیست و هشتم دی ۱۳۹۵ ] [ 16:23 ] [ محمد صالح ] [ ]

تو را نمیدانم اما برای من امسال هم مثل پارسال، شاید هم تندتر از آن در حال اتمام شدن است! و گذر زمان با این عجله تنها ارمغانش برای من عقب ماندن از آرزوهایی بود که دوست داشتم به آنها برسم . و در میان این گذر زمان اگر مجالی باشد لحظه ای سرم را برمیگردانم و تمام گذشتهام را مانند فادامه مطلب

بی ثمر هر ساله در فکر بهارانم ولی چون بهاران میرسد با من خزانی میکند «شهریار» هر چند نمی آیی و نمی خوانی! با این حال من نمی توانم سال جدید را به شما تبریک نگو یم ،امیدوارم ادامه مطلب

[ سه شنبه یکم فروردین ۱۳۹۶ ] [ 12:47 ] [ محمد صالح ] [ ]

در حالیکه که از پنجره به سمت خیابان نظاره میکنم لحظه ای به عمری که گذشت می نگرم...متوجه میشوم در این گذشت عمر نه خطایی مرتکب شده ام و نه راه کجی پیموده ام اما از جایی سر بر آورده ام بنام ناکجا آباد ...!ناکجا آبادی که روزگارش بیش از آنکه زمستان عمر سر برسد در بهار جوانی سرمای سرد تنهایی را تحمیل کرادامه مطلب